Spegulo de la gazetaro, Germanio: 
raum&zeit, eldono sept./okt. 1999

"Saniĝo per vivoenergio"

Apenaŭ unu grupo interesiĝanta pri spiritmaniera saniĝo tiel severe atribuas grandan signifon al la dokumentado de saniĝosukcesoj kiel Amikaro Bruno Gröning de Grete Häusler. La aŭtoro, klinikisto, raportis unuafoje en raum&zeit n-ro 69 sub la titolo "Nun Bruno Gröning estas rehonorigata de kuracistoj" pri tio, ke pli kaj pli da kuracistoj klopodas, dokumentadi la saniĝojn, kiuj okazis per - de Bruno Gröning tiel nomita - saniga kurento. Intertempe li gvidas la Medicin-Sciencan Fakgrupon de Amikaro Bruno Gröning, kiu jam tutmonde dokumentadas. Kiel jam Bruno Gröning dum sia vivotempo, tiel ankaŭ la amikaro estas celite misfamigata, malbenita kiel sekto, kaj kriminaligita kiel "trompisto". Kiu sen multekostaj aparatoj kaj medikamentoj kaj sen restado en malsanulejo sanigas, havas problemojn en nia "sansistemo", kiu forglutas ĉiujare 250 miliardojn da DEM. Unu kaŭzo pli por raum&zeit, kvin jarojn post la unua raporto pri Amikaro Bruno Gröning, raporti pri la plua evoluo. Kaj tiu estas montrinda!

Kun iom da bonŝanco oni povas aŭdi en la universitataj prelegoj en la fako "Historio de la medicino" iomete pri "Vis Vitalis", la "vivoforto". Por la moderna medicino de nia tempo ĝi fariĝis restaĵo de pasintaj jarcentoj, fine ĝi apartenis al la pensaro de multaj kuracistoj en la romantika medicino de la 19a jarcento. Ĝia ekzisto, priskribita en la tradicioj de ĉiuj altaj kulturoj de pli altaj tempoj kaj en la libroj de la mondreligioj, ne apartenas al la instruindaj temoj de la nuntempe estiĝanta kuracisto. Li, kies profesio estos savi kaj protekti la vivon, kiel estas priskribite per belaj vortoj en la ĵuro de Hipokrato, ne plu havas aliron al la forto de la vivo kaj ne plu konas ĝiajn leĝojn.

"Vera scienco kaj vera religio estas unu", iam diris granda pensanto, sed la kuracisto de hodiaŭ plej ofte perdis ĉion pastrecan. Lia tasko celas la korpon, la savon de la animo oni konsideras tasko de la pastro. Sed la homon oni ne povas dispartigi en animon kaj korpon. Ili estas profunde kunteksitaj. La signifo de la anime spirita sinteno de la homo al la sanostato de la korpo ĉiam pli bone estas videbla per la psikosomatiko kaj per la ekkono de nova subdisciplino de la medicino, la psiko-neŭro-imunologio. Sed tamen multaj kuracistoj preteratentas ĉi tiujn fundamentajn interrilatojn, superŝutas siajn pacientojn per diagnozoj kaj malsavaj profetaĵoj pri la evoluoj de la malsanoj kaj reduktas sian bildon pri la homestado al parte riparebla korpomaŝino. Nuntempe evidentiĝis la sekvoj de ĉi tiu evoluo al sendia, materiisma medicino, kiu ne plu konas la forton, kiu estas la ilo de ĉiu sanigo. Sed ĉiam pli klariĝas la antaŭsignoj de nova tempo, kiu postulas alian pensadon.

La fondo de la Medicin-Scienca Fakgrupo (MWF)

Estis malvarma decembra tago, kiam mi eksciis pri Amikaro Bruno Gröning, mallonge antaŭ la 1a ŝtata ekzameno pri medicino. Neniam antaŭe mi aŭdis pri Bruno Gröning (1906-1959), sed mia intereso pri aliaj eblecoj pri sanigado kondukis min al la vizito de komunumo-kunveno de la amikaro. Gröning fariĝis konata en la 5a jardeko en Germanio per plej mirindaj saniĝoj dum siaj prelegoj. La forton, kiu povas doni al la homo saniĝon kaj helpon, li nomis "saniga kurento" aŭ "Dia forto". Ĝi ekzistas por ĉiuj homoj abunde, oni nur devas lerni, sin denove malfermi al ĝi. Oni ne povas ĝin vidi aŭ tuŝi, sed por la sento ĝi estas perceptebla.

Gröning ne volis vidi sin kiel saniganton, li ja ĉiam akcentis, ke neniu homo povas sanigi. "Dio estas la plej potenca kuracisto", la homo povas esti nur peranto por la forto, kiu produktas la saniĝon. Li kapablis grandkvante akcepti tiun forton kaj transdoni ĝin al tiu, kiu per konforma interna kaj ekstera malfermiĝo estas preta al la akcepto. Ĉi-kaze la korpa tuŝado aŭ persona ĉeesto de Gröning ne estis necesa, la spirita interligo sufiĉis por ebligi tiun transdonon. Tiel ankaŭ post la morto de Gröning en 1959 okazis ĝis hodiaŭ mirindaj saniĝoj nur per la perado de la instruo, kiu montras per modestaj, simplaj vortoj, kiel oni povas uzi tiun forton por la persona bonfarto. Tio estas sendependa de la religia konfesio kaj ne ligita al kostoj, ĉar la saniĝo kaj la akcepto de la forto estas donaco de Dio.

Kio estas facila por infanoj, tio al mi, intelektulo, komence kaŭzis malfacilaĵojn. Sed kiam mi komprenis, ke tiu forto, kiun oni povas nek vidi, nek tuŝi, estas perceptebla ne per la kapo, sed nur per la sento, la koro, tiam ankaŭ mi povis ĝin sperti. Estis sentebla mirinde forta fluado, tikletado en la tuta korpo. Estis io, kio kaŭzis senton de fortiĝo kaj feliĉo. Ion tian mi ankoraŭ ne travivis. Konvinkite de la persona travivado, mi esploris kun kolego la raportitan saniĝojn:

Sinjoro R. el W. (70) estis unu el la homoj, al kiuj mi kiel kuracisto tute ne donus ŝancon por saniĝo. Pli ol 25 jarojn daŭris kapdoloroj, grava kronika lumba sindromo pro degenero de la intervertebraj diskoj, kordoloroj, brustangoro ĉe eta korpa ŝarĝo, spirdoloroj post pulmopremado en la milito, kronika sufero de stomaka ulcero kaj dormoperturboj. Post kontakto kun la instruo de Bruno Gröning kaj la akcepto de la saniga kurento li subite liberiĝis de ĉiuj suferoj.

Mi opinias, ke nur kuracisto povas kunsenti, kiel mi sentis min, kiam mi havis la rezulton de la postekzameno en la manoj. En la ŝarĝo-elektrokardiogramo post la saniĝo malaperis ĉiuj signoj de la perturbo de la sangotrafluado en la koro. Tiu kaj aliaj al mi ne klarigeblaj resaniĝoj de ofte multjaraj malsanoj en klara tempa rilato al la akcepto de la saniga kurento laŭ la instruo de Bruno Gröning klare montris al mi la signifon de Amikaro Bruno Gröning, de kiu senpage estas transdonata scio por memhelpo. Tiel en 1992 okazis en la Amikaro kune kun aliaj kuracistoj kaj personoj el kuracaj kaj terapiaj profesioj la fondado de la Medicin-Scienca Fakgrupo (MWF). Hamburg, Frankfurt, Zuriko, Vieno, Amsterdam, tiuj kaj multaj aliaj urboj estis celoj de miaj unuaj publikaj prelegoj antaŭ interesataj laikoj kaj fakkolegoj.

La nombro de la vizitantoj kreskas konstante

Ankaŭ se komence mi trovis nur malmulte da vizitantoj ĉe miaj prelegoj, la nombro de la vizitantoj kreskis ĉe ĉiu itinero, kiu okazis dufoje jare. Komence estis ĝis 30 prelegoj dum unu vojaĝo, sed kiam aldoniĝis ĉiam pli la landoj kaj urboj, ankaŭ aliaj kuracistoj kaj naturkuracistoj estis pretaj, fari laŭ mia modelo senpagajn prelegojn pri la instruo de Bruno Gröning. La temo: "Saniĝo per spiritaj fortoj laŭ la instruo de Bruno Gröning - medicine pruvebla. Kuracistoj kaj naturkuracistoj raportas pri siaj spertoj."

La sekta histerio, per la amaskomunikiloj daŭre incititaj per fortimigaj ekzemploj kaj gazetaraj kampanjoj, kiuj volis taksi la saniĝon per spiritaj fortoj kiel mezepokan superstiĉon, kreis antaŭjuĝojn kaj timojn en la popolo. Sed la socia prestiĝo de kuracistoj kaj naturkuracistoj denove malfermis multajn pordojn, fermitajn per la unuflanka raportado. Dum prospera kreskado de Amikaro Bruno Gröning, kiu nombras nuntempe proksimume 30.000 homoj en pli ol 600 komunumoj tutmonde, sur ĉiuj kontinentoj, atakoj celitaj kontraŭ la Amikaro en la amaskomunikiloj ne estas mirigaj. Sobra neŭtrala klerigado pri seriozaj eblecoj de spiritmaniera saniĝo en la nuna tempo estas ordono de respondeco kaj povas savi vivon, kiel mi plurfoje povis observi. La bezono en la popolo estas granda, tion dokumentas jam la statistika rezulto de la serio de la internaciaj fakprelegoj de kuracistoj kaj naturkuracistoj de la Medicin-Scienca Fakgrupo en 1998.

Proksimume 270 prelegoj de 19 kuracistoj kaj 9 naturkuracistoj en 32 landoj (Germanio, Aŭstrio, Svislando, Nederlando, Belgio, Francio, Hispanio, Britio, Irlando, Svedio, Finnlando, Danlando, Italio, Pollando, Litovio, Hungario, Ĉeĥio, Slovakio, Rumanio, Bulgario, Rusio (KSŜ), Ukrainio (KSŜ), Moldavio (KSŜ), Kazaĥio (KSŜ), Taĝikio (KSŜ), Bjelorusio (KSŜ), Mongolio, Srilanko, Ganao, Usono, Kanado) estis vizititaj de preskaŭ 15.000 homoj.

Precipe impresa estas la prelego dum mia vojaĝo tra la ŝtatoj de la Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj (KSŜ) en majo 1998 en Kokĉetavo, Kazaĥio. Ne fine pro la miriga saniĝo de sinjoro G. de multjara paralizo kunvenis tie pli ol 600 personoj. En la loka malsanulejo la konsultita kuracistino d-ino Kaltunova prezentis la kazon al siaj kolegoj. Tio kaŭzis kune kun aliaj saniĝoj grandan sensacion. Intertempe granda parto de la kuracista kolegaro kunvenas ĉiun trian semajnon post la interparolado, por komune akcepti la sanigan kurenton. Pacientoj, kiuj laŭ la skola medicino estis nekuraceblaj, estis senditaj al la loka komunumo de la amikaro. Ofte oni aŭdas post la prelegoj en la diversaj landoj la demandon: Kial ni ne aŭdis pri tio pli frue? Plej ofte oni montras al la preleganto grandan dankemon. Kelkfoje okazis spontanaj saniĝoj dum la prelegoj. Por la preleganto estas belege, observi, ĉe kiom da vizitantoj (male al mi) la saniga kurento en la korpo estas spontane sentebla kaj ofte aperas unuaj reagoj ĉe lokoj, kie estas malsanoj. La priskriboj pri la sentoj tre akordiĝas kun tiuj, kiujn mi mem komence travivis. Mirige estas, kiel oni travivas tion ĉiam simile en la diversaj regionoj de kulturoj kaj religiaj konfesioj. En profunda Siberio, en la budhisma Srilanko, en Ganao aŭ en metropoloj kiel Londono, Nov-Jorko aŭ Moskvo, ĉiam denove simila travivaĵo kaj kiel sekvo ofte tiaj mirigaj saniĝoj.

Dum prelegvojaĝo mi venis en malgrandan siberian vilaĝon sude de Omsk. La prelego okazis en ĉeesto de la vilaĝa kuracisto en la vilaĝa lernejo. Tio estis en septembro 1994. Kiam en marto 1995 mi ankoraŭfoje havis la eblecon viziti la vilaĝon, alproksimiĝis al mi du pli aĝaj virinoj kaj raportis entuziasmigite pri siaj saniĝoj. Unu suferis pro dolorega poliartrito, kiu ĉe tiaj malfacilaj vivkondiĉoj estis minaco de ekzistebleco, la alia, proksimume 70-jara suferis pro bronka astmo. Pro mia demando, kion ili faris, ili respondis, ke dum la vintro ili agordiĝis laŭ la instruo de Bruno Gröning al la saniga kurento, pro tio la doloroj fariĝis ĉiam malpli, ĝis ili fine tute malaperis.

En novembro 1992 mi renkontiĝis ĉe la mondkongreso pri spiritmaniera sanigado kune kun la gvidantino de la amikaro, sinjorino Grete Häusler, kaj profesoro Yakov G. Galperin, kuracisto kaj gvidanto de la centrarusa scienc- kaj esplorcentro pri tradicia popolmedicino (EINEM) en Moskvo kaj vicprezidanto de la asocio de la rusaj popolsanigistoj (vidu bildon 4). Li elkore invitis la Amikaron al Rusio. Post la obĵeto de sinjorino Häusler, ke ŝi ne volas konkurenci kun la rusaj sanigistoj, li mansignis rifuzon. Ekzistas tiom da mizero kaj suferado en lia granda lando kaj multaj homoj ne havas monon por pagi kuraciston aŭ sanigiston.

Bildoj 2 kaj 3: Publika prelego en Kokĉetavo, Kazaĥio, en majo 1998. Post la prelego en Kokĉetavo interesatoj donas sian adreson. Bildo 4: Rande de la unua tutrusia kunvenego de la Medicin-Scienca Fakgrupo en Odeso en oktobro 1998 – de maldekstre prof. d-ro med. Firus Ŝukurov, universitato Duŝanbe (Taĝikio), s-ino d-ro med. Galina Durmanova (Germanio), s-ro prof. d-ro med. Jakov Galperin, centrorusa scienc- kaj esplorcentro pri tradicia popolmedicino (EINEM), Moskvo, s-ino prof. d-ro med. Krasovskaja, medicina altlernejo Dnepropetrovsk, Ukrainio, la aŭtoro kun edzino. Bildo 5: Prelego antaŭ medicinstudentoj de la universitato Gomel, Bjelorusio. Bildo 6: Prelego antaŭ medicinstudentoj de la universitato Gomel, Bjelorusio. Bildo 7: Prelego antaŭ medicinstudentoj de la universitato Duŝanbe, Taĝikio.

Fine de 1994 estis la unua vizito, kaj kiam okazis la unuaj saniĝoj, Amikaro Bruno Gröning eksplodis en la ŝtatoj de la eksa Sovetio. En intertempe 86 komunumoj de St. Peterburgo ĝis la Nigra Maro, de Minsk ĝis la marbordo de la Pacifiko kunvenas pli ol 6000 homoj. La helpantaj kuracistoj de la Medicin-Sciena Fakgrupo en la ŝtatoj de la Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj (KSŜ) estas plene okupitaj por registri la sukcesraportojn sub la malbonaj kondiĉoj tie.

Al la publikaj prelegoj ĉiam estis invititaj surlokaj kuracistoj kaj naturkuracistoj, kaj pro tio ankaŭ la Medicin-Scienca Fakgrupo mirige kreskis. Je la fondado en la jaro 1992 aniĝis 30 kuracistoj kaj naturkuracistoj, sed intertempe estas pli ol 3000 en 50 ŝtatoj. Interna fakrevuo "Der Weg zum Heil" (La vojo al la savo), kiu aperas en sep lingvoj (germana, hispana, rusa, pola, angla, nederlanda kaj franca) servas kiel forumo por interŝanĝi spertojn. Krome okazas regule internaj kunvenegoj en Kolonjo, Vieno, Zuriko, Varsovio kaj Odeso (Ukrainio, Nigra Maro). Registraĵojn de la kunvenegoj oni senpage disponigas al la aliĝintaj fakuloj kiel sonkasedojn.

Universitatoj malfermiĝas al la instruo de Bruno Gröning

Kiel studento mi dezirus esti informata en la universitatoj pri la ebleco de spiritmaniera saniĝo. Kiel mi scias el interparoladoj kun profesoroj en Germanio kaj Svisio, ekzistas sur la nivelo de universitatoj certa malfermiĝo kaj intereso, sed la oficiala integracio en la ĉiutaga prelegado ankoraŭ estas paŝo tro granda. Alie estas en la oriento. En granda malfermiteco oni akceptis min en tri universitatoj en ŝtatoj de KSŜ. Tie eblis prelegoj eĉ dum la oficiala prelegtempo (vidu la bildoj 5,6,7). Ion similan spertis kolegino, sinjorino d-ro Brix, kun prelegoj pri la instruo de Bruno Gröning antaŭ studentoj de medicino en Bulgario:

"Post nia prelego unue estis silento. La studentoj ne kuraĝis diri ion, ĉar ili ne sciis, kiel akceptas la prelegon la ĉeestantaj profesoroj, kaj ankaŭ de la profesoroj komence ne venis reago. Ili petis la studentojn eksteren kaj poste montris sian entuziasmon pri la aŭditaĵoj. Unu diris al mi: 'Ni dankas al vi, vi revenigis al ni Vis vitalis (latine - vivoforto).' Oni montris intereson pri pluaj prelegoj kaj ankaŭ pri akcepto en la programo de la prelegaro kaj promesis helpon ĉe la establo de MWF en Bulgario."

Ankaŭ el aliaj landoj (Kolombio, Hindio) montriĝas intereso ĉe la universitatoj. En Germanio ĝis nun okazis publika prelego kadre de eksteruniversitata prelegserio nur ĉe la universitato de Heidelberg en la aŭskultejo kun partopreno de unuopaj profesoroj kaj studentoj de medicino. En Zuriko tre interesata studentino invitis la studentojn de unu semestro al unu el miaj prelegoj.

Sistematika registrado de la sukcesraportoj

La skriba registrado de la saniĝoj en formo de sukcesraportoj ĉiam pli montriĝas kiel neevitebla bazo por la tuta laboro de MWF. Estas speciala tasko redoni fidon kaj kredon je la sano al homo, kiu post jardeko de kronika sufero kaj post multaj vanaj provoj pri saniĝo resignacias. La plej grava helpo estas la sukcesraporto, en kiu finiĝis sama sufero. Multaj kuracistoj plene subtaksas la valoron de la kredo en la homo. Ankaŭ ĉe grava sufero oni ne povas respondeci la forprenon de ĉiu espero de la paciento. Nenio baras la efikon de la sanigaj fortoj pli, ol se homo rezignas.

Oni rajtas nek kontesti la eblecon de saniĝo, nek promesi ĝin. Ĉiam estas nur "povas esti". Kiel montras la komparo de la evoluo de la saniĝoj kun sama komenca diagnozo, ekzistas tre multaj faktoroj, kiuj por la saniĝo povas esti akcelaj aŭ malhelpaj. Precipe grave ŝajnas esti la spirita orientiĝo de la ĉirkaŭaĵo de la saniĝoserĉanto. Tre malhelpa por la saniĝo estas krome la daŭra, spirita okupiĝo de la saniĝoserĉanto pri la malsano. Statistika mencio pri la procentoj de tiuj, kiuj spertas saniĝon, ne eblas por mi. Mi observas spontanajn saniĝojn, kelkaj homoj atendas plurajn tagojn, semajnojn aŭ monatojn. Ĉe alia homo malaperas unu sufero tuj kaj alia nur post multaj jaroj, kaj denove aliaj ne spertas saniĝon. Saniĝo estas pli ol la efiko de energio.

El interparoloj mi ofte eksciis, ke kelkaj travivis liberiĝon de sufero nur post la ĉeso de certaj malbonaj kutimoj. Alia travivis sian saniĝon kiel donacon jam antaŭe ene de mallonga tempo, laŭŝajne sen personaj streĉoj. Fine mekanika pensado ne taŭgas. Kvankam gravas science fundamentita reserĉo en tiu tereno, la kialo de la okazo aŭ neokazo de saniĝo restas alirebla al spirita, intuitiva, pli alta ekkono. Fine tiukaze neniam la homo povos esti la "faranto", la donaco de saniĝo kuŝas en la manoj de la donanto de la vivo.

La sukcesraporto estas registrata laŭ la modelo de klinika anamnezo, kun detala priskribo de la sanstato antaŭ la akcepto de la saniga kurento, la tempo de la kontakto kun la instruo de Bruno Gröning kaj la evoluo de la saniĝo. La kontakton kun la saniĝinto en la loka komunumo de la amikaro havas laikaj helpantoj instruitaj de kuracistoj de MWF, kiuj kune kun la saniĝinto verkas la raporton. Certa nombro da tiuj helpantoj estas kunligitaj al regiona grupo, kiun gvidas persono kun multjara sperto pri la verkado de raportoj. En la regiono tiu kunlaboras kun kelkaj kuracistoj de MWF. La registritaj raportoj estas kontrolataj pri la enhavo de la kuracista kaj de la nekuracista flankoj. Alia laborgrupo verkas koncizaĵon kaj laŭeble komencigas la dokumentadon per kuracistaj ekzamenorezultoj kaj raportoj de atestantaj. Mia laborgrupo en Hamburg gvidas la tutan arkivadon de ĉiuj raportoj. Ĉe kelkaj raportoj ni aldonas mallongan kuracistan komentarion, kompreneblan por ĉiuj, por komprenigi la evoluon el la medicina vidpunkto.

Ekzemplo de konciza raporto

Sinjoro K.D. (64) el Regensburg rakontis al mi:

"En julio 1979 mi havis korinfarkton. En 1980 sekvis kvar brustangoraj atakoj, denove malsanulejo, denove restado en kuracloko. Tiam oni pensiuligis min. Mi ne devis levi ion, ne povis kuri rapide kaj iri ŝtuparojn, krome mi ricevis kortablojdojn. Ĉe la multaj atakoj mi helpis al mi per Nitro-sprajo. En 1981 mi aviadis al saniganto en Filipinoj; kun sukceso. Sed en aŭtuno 1984 denove aperis brustangoraj atakoj. Pliboniĝon donis en februaro 1984 kvar-bajpas-operacio. Meze de 1988 denove aperis atakoj. Koronia angio-grafaĵo montris, ke la bajpaso denove estis obstrukcita. Ĉiutage mi prenis medikamentojn: Isoket, Corvaton ret., Aspirino 100, Tenormin, Mevinacor, Nifedipin, Arelix. Kvin-ses-foje ĉiutage mi bezonis Nitrolingual-sprajon, kiu donis al mi mildiĝon. Ĉe ŝarĝo-EKG en 1990 mi estis ŝarĝebla nur ĝis 75 vatto.

En julio 1991 mi estis enkondukita en la instruon de Bruno Gröning. Tuj mi povis ĉesi la prenon de la Nitro-sprajo, ĉar ne plu estis perturboj. Mi denove povas supren iri ŝtuparojn, eĉ ĝis la sepa etaĝo. Mi denove estas plene ŝarĝebla. Ankaŭ la medikamentojn mi ne plu bezonas. La multjaraj perturboj malaperis kvazaŭ per miraklo." (EB 48.92)

Kuracista komentario:

"Tiu raporto parolas por si mem. En senespera situacio sinjoro D. trovis helpon en Filipinoj, sed tio daŭris nur tri jarojn. Tiam okazis la bajpas-operacio, sed ankaŭ tiukaze la brustangoro-atakoj revenis post tri jaroj. Jam per la legado de la enkondukolibro pri la instruo de Bruno Gröning sinjoro D. spertis spontanan saniĝon, kiu restas ĝis hodiaŭ (1998) pli ol sep jarojn. La staton de lia koro signife montras la rezultoraporto de la universitata malsanulejo en M. de la 11.08.89: 'La nun 55-jara paciento estis preskaŭ sen suferoj post la bajpas-operacio, antaŭe li havis fortajn brustangorecajn suferojn, kiuj ekde meze de 1988 denove aperis kiel atakoj de brustangoro...' En la koronar-angio-grafio montriĝis grava difuza, stenosanta korona kormalsano. La graveco de la malsano estas dokumentita ankaŭ en la mencioj de sinjoro D., kiu malgraŭ multaj kormedikamentoj ankoraŭ plurfoje tage devis uzi nitro-sprajon. La fakton, ke post la kontakto kun la instruo de Bruno Gröning li povas sin denove korpe ŝarĝi sen medikamentoj, sen apero de suferoj, mi, kiel kuracisto povas nomi nur miraklo."

Gröning ĉiam atentigis, ke ankaŭ la efiko de la saniga forto devas sekvi certajn leĝojn. Tiel povas okazi reagoj, kiuj ŝajne malbonigas la antaŭan bildon de la malsano. Li parolis pri puriga kaj ŝanĝoprocedo, kiun li nomis "reguliĝoj".

Sinjorino D. M. (35) suferis pro primare kronika poliartrito (reŭmato). Kreskantaj doloroj, ŝvelado de la artikoj, komencanta kurbiĝo de la manoj dokumentas la progresan evoluon de la malsano, kiun oni ne povis haltigi eĉ per antireŭmatikaj medikamentoj. Najbaroj akceptis por ŝi la sanigan forton laŭ la instruo de Gröning, kaj post mallonga tempo ŝi povis rektigite meti sur la tablon la fingrojn, ĝis nun iom kurbiĝintajn. Tiel ŝi venis al la Amikaro. Ŝi rakontis al mi post la akcepto de la forto pri plifortiĝo de la doloroj, plia ŝveliĝo de la artikoj, ekstera signo pri nova reŭmatika atako. Tiu stato, kiun ŝi ekkonis kiel 'reguligan proceson', daŭris iom da tempo, foje pli forta, foje pli malforta, kaj fine tute malaperis. Dum preskaŭ ok jaroj da postobservada tempo ne plu aperis recidivo. Ankaŭ laboratorie la saniĝo ebligas impresan dokumentadon.

Ĝuste tiuj reagoj, kiuj dokumentadas la ordigitan efikon de pli alta potenco, estas detale priskribataj dum la verkado de la sukcesraportoj. Interese estas, ke ankaŭ Paracelsus, la fama kuracisto de la komencanta novepoko, ekkonis tiun purigan proceson kiel antaŭsignon de saniĝo:

"Kiu volas saniĝi, tiu devas pensi pri tio, ke sen doloroj tio ne okazas ... kaj kiel ni ŝvitante akiras la nutraĵon, same estas ankaŭ ĉi tie: en nia ŝvito, kun doloroj ni saniĝos de malsanoj."

Kelkaj sanigantoj, kiujn mi persone vizitis, raportis al mi sendepende de la scio de Bruno Gröning pri similaj fenomenoj. Same la homeopatio konas "komencan pliintensiĝon", kiu ofte okazas antaŭ la saniĝo.

Saniĝoj per spiritaj fortoj, kiujn mi povas observi en Amikaro Bruno Gröning ĉe granda nombro da homoj, ne havas rilatojn al mistiko. Ne ekzistas io sekreta, ankaŭ ne estas mirakloj, kiel diris Gröning. La homo ricevas ligon al la forto, kiu ĉiam ekzistis por li, sed li nur forgesis ĝin. La forto donas al li ĉion, kion li bezonas.

Interese estas, ke mi povis observi ofte apud la saniĝo de korpaj kaj animaj suferoj ŝanĝiĝon de la ekstera vivado. Subite aperis la longe serĉita laborloko, en juĝeja proceso okazis neatendita favora ŝanĝiĝo ktp. Oni povus nomi tion harmoniiĝon de la tuta vivo kun oftaj favoraĵoj, aŭ ĉu tamen estas nur hazardoj? Sed pripensigas la raportoj, prezentitaj al mi en multaj kazoj, kiuj raportas pri eksterordinaraj turniĝoj al la bono en la ĉiutaga vivo.

Plua ekzemplo

De speciala signifo estas ankaŭ la raportoj de homoj, kiuj akceptis la sanigan kurenton por aliaj, sen rakonti pri tio.

Sinjorino E. M. (30), Aargau, travivis saniĝon de kronika micetozo en la vagino, de okulsufero kaj nenormalaj dormatakoj, pro kiuj la kuracistoj supozis epilepsion. Ŝi rakontis al mi: "Mi pensis ankaŭ pri mia patrino kaj agordiĝis, kiel mi lernis tion en la amikaro, ankaŭ por ŝi. Mia patrino ne sciis, ke mi estas en la Amikaro kaj poste rakontis al mi, ke ŝi proksimume ekde tiu tempo, (fine de julio 1996) ĉiam denove sentis tikletadon en la korpo, kaj ke ĉiuj suferoj, precipe la multjaraj iskiatikaj suferoj pli malboniĝis. Ŝi apenaŭ povis kompreni, kiam meze de aŭgusto ĉiuj suferoj simple malaperis. Ŝi saniĝis de 30-jara kaliĝoperturboj de la dekstra kruro kun fortaj doloroj dum la irado, de 25-jara iskiatiko kaj de brustangoraj perturboj, kiujn ŝi havis ses jarojn kaj duonon. Tio estis por mi belega travivaĵo, ke io tia eblas.

Evidente la homo povas akcepti la forton kaj transsendi ĝin per kredanta peto al alia persono. En sama maniero estas klarigeblaj ankaŭ saniĝoj ĉe plantoj kaj bestoj.

Ekde oktobro 1988 mi ricevis pli ol 3000 raportojn pri helpoj kaj saniĝoj en la Amikaro. Post la paso de pluraj kontrolinstancoj la plej granda parto estis ordigitaj unue laŭ jaroj, kaj elstaraj kazoj estas medicine dokumentataj per postaj ekzamenoj de sendependaj kuracistoj. Ekde meze de 1998 ni alstrebas sistematikan dokumentadon (kiel la unuopaj kazoj ebligas tion) per kuracistaj rezultoj kaj kvazaŭĵuraj deklaroj de atestantoj. Aldone mi komencis koncizigon de la detale verkitaj raportoj al kelkaj linioj. 227 el tiuj raportoj, ordigitaj laŭ malsanogrupoj laŭ la modelo de normlernolibroj de medicino, donis la bazon por la libro "Saniĝo per spiritaj fortoj laŭ la instruo de Bruno Gröning - konciza sistema superrigardo", aperinta meze de 1998. Pri la malsanogrupoj kiel okulaj, haŭtaj-, ginekologiaj, ostaj, artikaj kaj pulmaj malsanoj ktp. nun ne troviĝas priskriboj de la evoluoj de la malsanoj, sed la libro prezentas koncizajn saniĝojn.

Kontakto al la Amikaro