Ervaringsbericht van een artsdoor Matthias Kamp"Ik geloof dat genezen via de niet-materiële weg, door geestelijke methoden, een toekomst van ongekende mogelijkheden heeft. En ik geloof dat haar bereik geleidelijkaan boven dat, wat wij tegenwoordig terecht of onterecht als functioneel beschouwen, uit zal groeien en ook al het organische zal omvatten. Ik zie het morgenrood van een nieuw tijdperk voor mij oplichten, waarin men bepaalde operatieve ingrepen, bijvoorbeeld aan inwendige tumoren, als eenvoudig lapwerk zal zien, ontzet, dat er ooit zo‘n beperkte kennis over geneesmethoden bestond. Dan zal er nauwelijks nog ruimte zijn voor de traditionele medicijnen. Het is verre van mij om, op welke manier dan ook, afbreuk te doen aan de moderne geneeskunde en chirurgie, integendeel, ik heb grote bewondering voor beide. Maar ik heb een blik mogen werpen op de enorme krachten die in de persoonlijkheid zelf wonen en die onder bepaalde omstandigheden, vanuit zulke daarbuiten liggende bronnen, haar doorstromen en die ik niet anders dan goddelijk kan noemen. Krachten, die niet alleen functionele stoornissen kunnen genezen, maar ook organisch bepaalde die als louter bijverschijnselen van psychische stoornissen naar buiten komen. Prof.dr. Carl Gustav Jung (1875-1961) InleidingMet een beetje geluk kan men in de colleges van het vak "Geschiedenis der geneeskunde" iets te horen krijgen over de "vis vitalis", de levenskracht. Zij is voor de hedendaagse geneeskunde een overblijfsel van voorbije eeuwen geworden, voor het laatst in de denkbeelden van veel artsen in de romantische geneeskunde van de 19e eeuw. Haar bestaan, beschreven in de overleveringen van alle hoogstaande beschavingen van vroegere tijden en in de boeken van de wereldreligies, behoort niet tot de lesstof van de toekomstige moderne arts. Hij, wiens beroep het zal zijn om levens te redden en te beschermen, zoals in de eed van Hippocrates met mooie woorden is beschreven, heeft geen toegang meer tot de kracht van het leven en kent haar wetten niet meer. "Ware wetenschap en religie zijn één," zei ooit een groot denker, maar de hedendaagse arts heeft al het priesterlijke voor ‘t merendeel verloren. Zijn taak geldt het lichaam, het heil van de ziel wordt aan de priester overgelaten. Toch is de mens niet te scheiden in ziel en lichaam, zij zijn diep met elkaar verweven. De betekenis van de instelling van de mens wat betreft ziel en geest op de gezondheidstoestand van het lichaam, wordt steeds duidelijker door de psychosomatiek en door het erkennen van een nieuwe subdiscipline in de geneeskunde: de psychoneuro-immunologie. Toch achten veel artsen deze fundamentele samenhang van weinig betekenis, ontmoedigen hun patiënten met diagnoses en onheilspellende profetieën over het ziekteverloop; zij brengen hun beeld van mens-zijn terug naar een bepaalde lichamelijke machine die te repareren is. De gevolgen van deze ontwikkeling tot een goddeloze, materialistische geneeskunde zijn catastrofaal. De vertegenwoordigers hiervan hebben nog maar zelden een relatie tot het hogere in de mens, tot de kracht, waardoor de genezing eigenlijk tot stand komt. Ondanks steeds stijgende uitgaven voor de gezondheidszorg, die bijvoorbeeld in 1992 in de Bondsrepubliek Duitsland de grens van 300 miljard overschreden, spreken de statistieken van de ziekenfondsen een ontnuchterende taal. Het op elk gebied toenemend aantal ziektegevallen van de laatste jaren laat op een indrukwekkende manier zien dat de tientallen jaren durende ontwikkeling, die zich ver van het leven en zijn wetten heeft verwijderd, in het slop is geraakt. Op de achtergrond van deze ontwikkeling is de groeiende belangstelling van de bevolking voor niet-conventionele wegen tot genezing maar al te begrijpelijk. Maar bij gebrek aan flexibiliteit bij de gevestigde geneeskunde om zich zonder vooroordeel open te stellen voor de waardevolle wegen naar genezing die zich bevinden aan de andere kant van de beperkte reguliere geneeskunde, ontstaat er in het grensgebied van het wetenschappelijk erkende een grijze zone, waarin menig charlatan of zogenaamde genezende sektes, met dubieuze bedoelingen hun schandalige praktijken uitoefenen. Ieder die jarenlang pijn heeft geleden of medisch gezien ongeneeslijk is verklaard, verliest het vermogen tot kritiek en wendt zich in vertrouwen blindelings tot de eerste de beste, ook al is het aanbod mysterieus. Vaak wordt in de media alles over één kam geschoren betreffende de psychische en materiële ondergang van hen die bedrogen uitkwamen. Zo wordt dat in discrediet gebracht door het afschrikwekkende gedrag van de zwarte schapen uit de wereld van de genezers. Menig artikel in de pers dient er bovendien ook nog eens toe om, aan de hand van gedetailleerde voorbeelden van het lot van een enkeling, het fenomeen van de genezing langs geestelijke weg als middeleeuws bijgeloof van wereldvreemde buitenstaanders zwart te maken. Anderzijds worden zogenaamde wondergenezingen op niet-serieuze wijze en zonder enige nuchterheid gepubliceerd. Maar geen van de beschreven strategieën dient het belang van de patiënten. Alleen met een onbevooroordeeld, nuchter onderzoek, met behulp van de erkende medische diagnostica, kan geoordeeld worden over de realiteit van genezing langs geestelijke weg. Maar wat is nu genezing langs geestelijke weg? Waar liggen de kansen, maar ook de grenzen van deze weg tot genezing? Hoe kan men het goede van het kwade onderscheiden? Zijn genezingen medisch te bewijzen? Kan men bij deze genezingen wetmatigheden van een tot nu toe nog niet bekende kracht zien, of zijn genezingen toevallige gebeurtenissen? Persoonlijke indrukkenAl tijdens mijn studietijd leerde ik, door mijn interesse in geestelijke onderwerpen en gedreven door persoonlijke nood, verschillende geestelijke stromingen uit oost en west kennen. Ik stuitte onder andere ook op de Bruno Groening-Vriendenkring. Bruno Groening (1906-1959) werd in de 50-er jaren in Duitsland bekend door grote genezingen. Hij zette in de jonge Bondsrepubliek de eerste stap tot ommekeer en vernieuwing van de gezondheidszorg en legde door zijn werken een basis die tot nu toe voor steeds meer mensen de genezing langs geestelijke weg toegankelijk heeft gemaakt. De naam Bruno Groening was mij in die tijd niet bekend, maar door mijn belangstelling voor deze groep bezocht ik een bijeenkomst van de vriendenkring. De daar omschreven "goddelijke kracht" of ook "heilstroom", zoals Groening de geestelijke genezende kracht noemde, was voor mij niet te voelen. Het bleef grijze theorie. Toch liet ik mij niet afschrikken door mijn kennelijk ontbrekende gevoeligheid om deze kracht waar te nemen. Ik ging ertoe over om mij naar de woorden van Groening thuis regelmatig op deze kracht "in te stellen", dat wil zeggen: mij ervoor te openen. Behalve een subjectief rustig-worden, voelde ik in de eerste weken niets. Daarna nam ik een aangenaam kriebelen en pulseren waar, eerst alleen in handen en voeten, later ook in mijn hele lichaam. Groenings benaming "heilstroom" komt erg dicht bij de gevoelsmatige waarneming. De vergelijking met een fijne elektrische stroom lag inderdaad voor de hand, alleen waren deze waarnemingen aangenaam. Het waarnemen van kriebels en van warmte en kou wijst natuurlijk nog lang niet met enige zekerheid op een werkzame hogere kracht. Men kan dit immers ook voelen bij autogene training en andere ontspanningstechnieken en zelfs bij psycho-vegetatieve stoornissen. Iedere ervaren collega uit het vak zal deze indrukken onmiddellijk daarmee in verband brengen. Hij zal bij sommige mensen weten te verklaren dat genezingssuccessen, die bij zo‘n ervaring beschreven worden, alleen maar het wegvallen is van somatische stoornissen van psychische en hysterische aard (dat wil zeggen: tot lichamelijk voelbare symptomen geworden). Hoe verheugend zulke verschijnselen voor de betrokkenen ook zijn, ze gebeuren toch ook in de praktijk van ervaren psychotherapeuten en artsen die gevoel hebben voor de mensen. Door indrukwekkende genezingen binnen de Bruno Groening-Vriendenkring kon ik mij echter korte tijd later ervan overtuigen, vanuit mijn medische achtergrond, dat er inderdaad een voor mij tot dan toe onbekende kracht aan het werk moest zijn, die iets dergelijks mogelijk maakt. Bruno Groening - een ongewoon mensWanneer men zelfs in de 90-er jaren nog vaak groot wantrouwen en onbegrip heeft ten opzichte van genezing langs geestelijke weg, dan kan men zich voorstellen met welke problemen Bruno Groening (1906-1959) te kampen had. Hij werd in 1906 in Danzig geboren. In zijn jeugd ging er al een kracht van van hem uit, die duidelijk werd door een groot aantal genezingen. Het bijzondere rond deze jonge timmerman zette zich ook in latere jaren voort. Collega‘s van zijn werk verbaasden zich over zijn onbaatzuchtigheid en bijzondere bekwaamheden. Steeds weer vonden genezingen plaats. Toen men hem in de oorlog opriep voor de dienst, kwam hij voor de krijgsraad door zijn uitspraak dat hij geen mens zou doden en dat kostte hem bijna zijn leven. Als krijgsgevangene is zijn naam tot op vandaag in Rusland bekend, als een Duitser door wie in naam van Bruno verbazingwekkende genezingen plaatsvonden bij krijgsgevangenen en Russische bewakers. In 1949 kwam hij naar Herford in Westfalen. De Herfordse ingenieur Hülsmann had hem gevraagd te komen voor zijn zoon Dieter, die bedlegerig was door ernstige spierdystrofie (erfelijke ziekte met een progressief verlies van spierweefsel). Groening kwam in het huis en Dieter kon weer lopen. Diep bewogen door deze ervaring maakte de vader de genezing in het openbaar bekend en korte tijd later stonden er zo‘n 5.000 mensen voor het huis Wilhelmsplatz 7 en vroegen om genezing. Dezelfde taferelen herhaalden zich in augustus 1949 in Rosenheim bij München. Er vonden veel genezingen plaats: blinden die hun gezichtsvermogen terugkregen, verlamden verlieten hun rolstoelen. Hieronder volgen enkele voorbeelden uit de menigte hulpzoekenden, die opgenomen werden door meewerkende artsen: {1}
Ondanks dit alles vaardigden de plaatselijke autoriteiten een genezings-verbod uit, omdat Bruno geen officiële toestemming tot genezen zou hebben. Dit genezingsverbod achtervolgde hem tot aan het einde van zijn leven. In een wetenschappelijke test in de universiteitskliniek van Heidelberg betreffende het werken van Groening, onder bescherming van de bekende neuroloog professor Weizsäcker, konden de genezingen worden bevestigd. Voor de ogen van de wetenschappers verdwenen ziekten die medisch gezien ongeneeslijk waren, zonder dat daarvoor een verklaring werd gevonden. Maar het kwam niet tot een samenwerking. Ondanks alle weerstand van buitenaf, meestal ontstaan door jaloezie en onbegrip, zocht Bruno Groening steeds weer naar wegen om mensen te helpen. Uiteindelijk kwam het halverwege de 50-er jaren in verschillende plaatsen tot oprichting van gemeenschappen, waarin genezingzoekenden bijeen kwamen en Groening uitnodigden om een lezing te houden. Ondanks dat vond hij geen rust. Men wilde hem met alle middelen uitschakelen, deed hem processen aan wegens ongeoorloofd genezen en men deed alles om hem het werken onmogelijk te maken. Een oordeel werd nooit uitgesproken. Op 26 januari 1959 stierf Groening in Parijs, na een jarenlang gevecht voor erkenning van genezing langs geestelijke weg. De Bruno Groening-VriendenkringMevrouw Grete Häusler (1922-2007) kreeg in 1950 in München, tijdens het bijwonen van een lezing van Bruno Groening, een spontane genezing van een steeds weer te laag bloedsuikergehalte, een ernstige leverbeschadiging na geelzucht en van een chronische voorhoofdsholte-ontsteking. Daarna constateerde zij genezingen bij mensen aan wie zij alleen maar over Bruno Groening en haar genezingen vertelde. Ook na de dood van Groening voelde zij nog steeds de heilstroom. Toen haar hulp in de huishouding, die blind was aan haar linkeroog ten gevolge van een embolie, door het opnemen van deze kracht genas, werd het haar duidelijk dat de genezingen blijven plaatsvinden. Zij zag het als haar plicht deze kennis van het opnemen van de genezende kracht door te geven. Zij bouwde in de daaropvolgende jaren over de hele wereld honderden gemeenschappen op, naar het voorbeeld van Bruno Groening. De Bruno Groening-Vriendenkring die zij in het leven riep, behoort intussen tot één van de grootste verenigingen ter wereld voor het genezen langs geestelijke weg. In bijna alle Europese landen, in veel staten van het GOS, tot diep in Siberië, in de Verenigde Staten, Afrika, Australië, China en Japan, overal bevinden zich gemeenschappen. Naar het voorbeeld van Bruno Groening wordt het hele werk gedragen door alleen maar donaties. Alle helpers werken vrijwillig en zonder vergoeding mee, uit dank voor ervaren hulp en genezingen. Op voorbeeldige wijze wordt de vrijheid van mensen gewaarborgd, want er zijn geen verplichtingen wat betreft een vereniging: juridisch, noch confessioneel, noch religieus Er is geen genezer nodig, er wordt niet behandeld. De genezingzoekende kan kosteloos vanuit zichzelf, door het bewust opnemen van de kracht volgens de leer van Bruno Groening, gezond worden. Daarbij weerspreekt het opnemen van de genezende kracht geen enkele medische behandeling. Genezing langs geestelijke weg - door middel van apparatuur bewijsbaarHet eerste succesbericht waarmee ik werd geconfronteerd, kan ik mij nog goed herinneren: Hans R. (70) had al sinds jaren hartklachten, die naar links, gedeeltelijk tot in de arm uitstraalden en in het bijzonder bij lichamelijke inspanning optraden. Altijd had hij een flesje met het middel Nitrolingual bij zich, dat hij bij pijn meerdere keren per dag gebruikte en dat leidde tot het verdwijnen van de pijn; daarbij had hij nog meer harttabletten nodig. Medisch gezien werd een coronaire hartaandoening vastgesteld, die duidelijk op de belastings-ECG te zien was. In het rapport van de internist die het onderzoek verrichtte, staat: "Samenvattend zijn de door de patiënt genoemde klachten zeker terug te voeren tot belastingscoronaire insufficiëntie [dat wil zeggen: doorbloedings-stoornissen van de bloedvaten van het hart (anamn.v.samenst.)] bij een coronaire hartaandoening. De elektrocardiografische veranderingen [dat wil zeggen: de veranderingen in het ECG (anamn.v.samenst.)] zijn typisch." {2} Hans R. gaf in zijn succesbericht te kennen: "De pijn had ik vooral bij inspanning en opwinding. Als de pijn erger was, straalde ze uit in mijn linkerarm. De laatste jaren, voordat ik met de leer van Bruno Groening in aanraking kwam, kon ik niet eens meer zonder te stoppen de helft van de trap nemen tussen twee etages. Ik moest tussentijds blijven staan, omdat ik benauwd werd en hartpijn kreeg." {3} Bovendien werd hij sinds 25 jaar gekweld door hoofdpijn, die medisch gezien berustte op slijtage van de halswervels. Als de pijn heel erg was, nam hij soms tot 10 stuks van de pijnstiller Prontopyrin, wat maar tot een korte verbetering leidde. Sinds tientallen jaren steeds weer terugkerende voorhoofdsholte-ontstekingen, die met tussenpozen van twee jaar een spoeling noodzakelijk maakten, droegen het hunne ertoe bij dat de hoofdpijn erger werd. In het begin van de 70-er jaren kreeg hij rugpijn (diagnose: chronische lumbago). In zijn succesbericht schreef Hans R. mij: "De pijn kwam uit de buurt van mijn stuitje en trok vaak ook in mijn rechterbeen. Voortdurend had ik een onaangenaam, pijnlijk gevoel in mijn rug. De pijn werd erger als ik mij bewoog, vooral als ik mij bukte, zware dingen droeg of als ik langere einden had gelopen. Had ik veel pijn, dan moest ik direct elke beweging staken, legde mijn beide handen op mijn stuitje, tot na een tijdje de pijn minder werd. Ik gebruikte veel pijnstillers, onder andere ook zware middelen zoals Felden 20 of Butazolidin. De medicijnen brachten samen met fango, massage en bestraling vermindering van pijn, maar korte tijd later was het weer net zo erg. De artsen constateerden slijtage van de tussenwervel-schijven in de lendestreek en slijtage van de wervelkolom. Door mijn belastingen werd ik anderhalf jaar voordat ik de pensioengerechtigde leeftijd had bereikt, arbeidsongeschikt verklaard. Van genezing was geen sprake. De behandelende orthopeed had mij jaren geleden al gezegd: ‚Daar moet u mee leren leven.‘ {4} Daarbij leed hij sinds 1942 aan pijn in de long, na een borstblessure met scheur in de long, opgelopen in de oorlog. Het zal niemand verbazen, dat er bij Hans R. bij al deze ziekten een chronische ontsteking van het maagslijmvlies ontstond, die gedurende tien jaar, één tot twee keer per jaar, in de vorm van uitgesproken maagpijn voorkwam. Hij was dan gedwongen een dieet te volgen. Ook slaapstoornissen, die sinds ongeveer 1946 optraden en ertoe leidden dat hij ‘s nachts vaak weer wakker werd en urenlang wakker lag, worden door deze achtergrond begrijpelijk. In de reguliere artsenpraktijk komt men vaak patiënten van deze leeftijd tegen met een vergelijkbare lijst van verschillende ongeneeslijke ziekten. Meestal zijn het chronische degeneratieve ziekten, waar de patiënt gewoonlijk op den duur mee uit moet komen. Maar des te verbaasder was ik, toen ik hoorde dat Hans R. na de inleiding in de leer van Bruno Groening, dus door het opnemen van de genezende kracht, gezond werd. Korte tijd later was hij, zoals hij mij vertelde, van jarenlange hartpijn verlost. Hij had Nitrolingual en de andere harttabletten niet meer nodig. Hij kan nu, wat jarenlang ondenkbaar was, zonder onderbreking de trappen tussen meerdere etages nemen. Hij ondernam zelfs uitgebreide wandelingen in het Zwarte Woud en in Oostenrijk, zonder klachten. Zelfs dansen, een hartewens van hem, is op zijn leeftijd weer mogelijk geworden. Ook de hoofdpijn en de regelmatige voorhoofdsholte-ontstekingen verdwenen sinds hij de heilstroom heeft opgenomen, ze zijn gewoon nooit meer voorgekomen. Over de genezing van de pijn in zijn rug vertelde Hans R. in zijn succesbericht: "Mijn rugpijn is weg. Ik kan weer in de tuin werken, ik kan weer bukken zonder dat ik pijn krijg. Het is geen probleem meer voor me om van bed of stoel op te staan. Massage, fango, bestraling en injecties met pijnstillers heb ik niet meer nodig." {5} De pijn van zijn long is weg, van zijn maag zijn geen klachten meer voorgekomen. Hij kan alles weer eten en moet nu juist, zo schrijft hij, er veel meer op letten dat hij niet te dik wordt. Omdat alle pijn en angst verdwenen is, kan hij weer, zoals hij mij zei, slapen als een marmot. Toen, na mijn eerste staatsexamen, was deze genezing voor mij als toekomstig arts niet te begrijpen. Hier bevindt zich medisch gezien blijkbaar een onmogelijkheid. Ik deed moeite om dit geval na te gaan, vroeg medische rapporten op en stelde een medisch na-onderzoek in. Een opnieuw gemaakt belastings-ECG bevestigde de persoonlijke waarneming van Hans R. over het teruggekregen vermogen om zich in te spannen. Bij maximale belasting van 125 Watt vond men, aldus het rapport van de arts die het na-onderzoek verrichtte: "geen aanwijzing voor repolarisatie-stoornissen in de zin van een coronaire hartaandoening." {6} Dit was voor mij de eerste bekend geworden bewijsbare genezing van een lichamelijke aandoening via de geestelijke weg. Hierdoor werd ik mij pas echt bewust van de betekenis van datgene, wat in de Bruno Groening-Vriendenkring gebeurt. Hier werkte blijkbaar iets, wat de werking via de beïnvloeding van psychische of psychosomatische stoornissen ver te boven gaat. Van dit buitengewone gebeuren zeer onder de indruk, wijdde ik mij intensiever aan de gemelde genezingen in de vriendenkring. Samen met een andere collega begon ik deze berichten naar medische maatstaven op te nemen. Deze genezingen zijn geen producten van "stom toeval": Dit kwam steeds duidelijker naar voren bij de registratie van de meest uiteenlopende wijzen van het verloop van de genezing bij de meest verschillende ziekten, evenals bij ernstig organische ziekten. Het bleek eerder dat aan het verloop van de genezing wetmatigheden van een werkende kracht ten grondslag liggen, waar Bruno Groening tijdens zijn leven al op had gewezen. De levenskracht -de grote onbekende in de moderne geneeskundeKort na zijn geboorte had Raimund S. lichtgekleurde, onwelriekende ontlasting en traden er vochtophopingen (oedeem) op. Een medisch onderzoek liet een duidelijk te lage bloedeiwitspiegel zien (2,6 normaal 7-8 g/dl). {7} Na opname in het ziekenhuis constateerde men na weefselonderzoek van de dunne darm een "intestinale lymfangiëctasie", een aangeboren verandering van het lymfevatenstelsel in de darm. {8} Het kind verloor op die manier het 50-voudige van de norm aan eiwit in de darm. {9} Door infusen met eiwit en een speciaal dieet dat levenslang gehouden moest worden, kon bereikt worden dat er geen symptomen optraden. De moeder sprak met een kennis over de ernstige ziekte van haar kind. Deze kennis leefde mee en nam, zonder dat moeder en kind het wisten, volgens de leer van Bruno Groening de genezende kracht op voor het kind. Het is indrukwekkend te zien (door de regelmatige controles in het laboratorium van de universiteitskliniek in G. tot 1987) hoe de genezing plaatsvindt. {10} Hiervoor staat 11 jaar nacontrole. De jongen is ook nu nog gezond en hoeft geen dieet meer te houden. Aan een hersenbloeding in 1976 hield mevrouw K. (64) een linkszijdige verlamming over. Alle moeite op therapeutisch gebied bracht geen wezenlijke verbetering tot stand. {11} Met een beenspalk en een kruk was de zwaarinvalide vrouw sindsdien eigenlijk aan huis gebonden. Een toenemende depressiviteit, wegens de uitzichtloosheid van haar persoonlijke situatie, ging zover, dat zij in 1989 concrete zelfmoordplannen had. Bij deze genezing wordt duidelijk hoe groot de betekenis is van objectieve berichtgeving in de pers. Op de dag van de geplande zelfmoord, in oktober 1989, kreeg mevrouw K. een tijdschrift in handen, waarin een publicatie stond over genezing langs geestelijke weg door de leer van Bruno Groening. Alleen door dit artikel zag zij af van zelfmoord en zocht contact met de vriendenkring. Een genezen vriendin die in haar omgeving woonde, legde haar korte tijd later uit, hoe zij was genezen door het opnemen van de genezende kracht volgens de leer van Bruno Groening. Voortaan nam ook mevrouw K. op deze manier de genezende kracht op. Er volgde geen behandeling, er werden geen speciale medicijnen voorgeschreven, zij stelde zich alleen maar thuis voor deze kracht open. Een kleine twee weken later kon zij spalk en kruk aan de kant zetten en heeft deze hulpmiddelen sindsdien niet meer nodig. Twee neurologen hebben, onafhankelijk van elkaar, in een medische verklaring het verdwijnen van de verlamming bevestigd. {12,13} De heer S. (41) werd in 1986 ingezet voor het opruimen van radio-actief besmet afval bij de reactor in Tsjernobyl. Enige tijd later kwam een ernstige aandoening naar voren, veroorzaakt door radio-actieve straling. Hij had pijn in armen en benen en een steeds toenemende krachteloosheid, zodat hij niet eens meer in staat was om licht werk te doen. Daarbij kwam een afnemend vermogen van concentratie en geheugen, tot het bijna volledig verlies van het korte-termijngeheugen. Hij kon geen namen, straten enzovoort meer onthouden. Ook gebeurtenissen die kort geleden hadden plaatsgevonden, herinnerde hij zich niet meer. Het lezen viel hem zwaar; om de inhoud van een bladzijde van een boek ongeveer logisch te vatten, had hij wel tot twee weken nodig. Daarbij verloor hij regelmatig het bewustzijn. Ondanks de meest verschillende medische behandelingen en bezoeken bij genezers (bijvoorbeeld Kaspirowski) kwam er geen verbetering. In een medisch rapport uit 1992 staat: "Vegetatief-vasculaire dystonie. Organisch letsel van de grote hersenen met asthenische stoornissen en geheugenzwakte. Chronische gastroduodenitis - aandoeningen ten gevolge van het opruimingswerk van de gevolgen van de reactorramp in Tsjernobyl". {14} In 1993 was hij bedlegerig, 15 van zijn toenmalige collega‘s waren al overleden. In november hoorde hij over de leer van Bruno Groening. Nadat hij de genezing van zijn vrouw had meebeleefd, nam hij ook voor zichzelf de heilstroom op. Sinds april 1994 werd zijn toestand steeds beter en sinds medio 1994 zijn alle klachten verdwenen. Er is tot op vandaag geen geheugenverlies meer voorgekomen, zijn concentratievermogen en zijn geheugen zijn hersteld. Hij is vrij van de kwellende vermoeidheid en krachteloosheid en kan zijn beroep weer uitoefenen. Als men met collega‘s over het fenomeen van de genezing langs geestelijke weg spreekt, is vaak de eerste tegenwerping, dat dit alles toch met de kennis van de psychologie goed te begrijpen is. Genezing langs geestelijke weg zou als een werking van zelfsuggestie en suggestie van buitenaf makkelijk te doorzien zijn en zogenaamde genezingen zouden alleen bij psychische of psychogeen bepaalde aandoeningen optreden. Genezingen van klassieke lichamelijke aandoeningen worden ronduit uitgesloten en het bestaan van een genezende kracht wordt bestreden. Neemt men de voornoemde medisch goed gedocumenteerde genezingen in ogenschouw, dan komt de genezing langs geestelijke weg heel anders naar voren: In het eerste geval was een aangeboren lichamelijke aandoening aanwezig: noch de moeder, noch ‘het kind wisten van de geestelijke beïnvloeding door de derde persoon. Hier is met zekerheid geen sprake van suggestieve beïnvloeding. Desondanks vond aantoonbaar een genezing plaats, die tot op vandaag, dat wil zeggen: al meer dan elf jaar standhoudt. Om dit verloop, wat geen uitzondering is, te kunnen verklaren, moet men toch aannemen dat er een genezende kracht bestaat die van mens tot mens ook over ruimtelijke afstand kan worden doorgegeven. In het tweede geval was er letsel in de grote hersenen, na een hersen-bloeding. Zoals bekend regenereren zenuwcellen niet en daardoor bestaat er onherstelbare schade. Des te verbazingwekkender is het beschreven herstel van de meer dan 13 jaar bestaande verlamming na 10 dagen. Bijzonder indrukwekkend is in dit opzicht de genezing van het letsel door radio-actieve straling na het verblijf in de buurt van de Tsjernobylreactor. Met de hedendaagse medische kennis is deze gang van zaken niet te verklaren. Men moet aannemen dat de mens meer dan het macro- en microscopisch zichtbare lichaam is. Men moet een hoger niveau in het mens-zijn aannemen, waar een tot dusver onbekende kracht in staat is op in te werken. Al in de oude Chinese geneeskunde spraken artsen over een levenskracht (chi), die het lichaam van de mens verzorgt. Deze levenskracht, of vitale energie, stroomt via bepaalde wegen, de zogenaamde meridianen, naar elk orgaan. Ziekte ontstaat, zo zagen de Chinese artsen het, door stoornissen in de loop van deze kracht. De gedachte omtrent deze levenskracht komt ook terug in de Indiase filosofie. De Indiase wijsgeren wisten dat er een oerlicht (prana) bestaat, dat de mens kan opnemen. Daarin herkenden zij de levenskracht van de mens. De grote arts van de toen beginnende nieuwe tijd, Paracelsus, was de mening toegedaan, dat het bij deze levenskracht om een onzichtbaar, geestelijk ordesysteem zou gaan, waarvan de zinvolle, opbouwende werking op een intelligente oorsprong (God) terug te voeren zou zijn. Bruno Groening zei in een toespraak, hoe verkeerd de voorstelling van veel mensen is, die geloven alleen door eten en drinken hun lichaam in stand te kunnen houden. Hij nam als voorbeeld een verlamde man, die weliswaar met grote trek kan eten en ook voldoende drinkt, maar door voldoende voeding te nemen niet bereikt dat zijn verlamde ledematen weer bewegen: "Maar hier ligt toch het bewijs - voor mij altijd al, maar voor u - dat eten en drinken hem niet de kracht in zijn been geeft, niet het leven daar binnenleidt, daar behoort iets anders naar binnen, daar behoort energie naar binnen.[...] Daar moet leven naar binnen! En daarvoor sluit de mens zich af." {15} De fundamentele wetmatigheden in het werken van de genezende kracht"Ik ben niets, God is alles." "De grootste Arts van alle mensen is en blijft God." "Vertrouw en geloof, het helpt, het geneest, de goddelijke kracht." {16} Deze drie citaten van Bruno Groening bergen het hele wezen van de genezing langs geestelijke weg in zich. God is het leven zelf. Hij zendt Zijn kracht, de levenskracht, die alles tot leven heeft gewekt en in leven houdt. De mens moet leren de kracht weer bewust in zich op te nemen. De mens is meer dan het materiële lichaam, hij is een geest, heeft een ziel en heeft voor dit leven een lichaam, met de opdracht dit lichaam gezond te houden. Voor een gezond leven heeft hij niet alleen de materiële voeding nodig, maar ook de geestelijke kracht. Deze kracht noemde Groening, zoals reeds gezegd, "goddelijke kracht" of "heilstroom". Zij is het die helpt en geneest, nooit de mens. Een mens kan alleen bemiddelaar zijn. Zo zag Bruno Groening zichzelf niet als genezer, maar als bemiddelaar. Daarbij scheidde hij zijn werken duidelijk af van de reguliere geneeskunde. Hij verzette zich ertegen om zijn werken als een behandeling van ziekten mis te verstaan. Hij verzocht de genezingzoekenden steeds weer om bij hem met geen woord over de ziekte te spreken. Hij wilde zijn toehoorders slechts inlichten en hen helpen de verbinding met de genezende kracht terug te vinden, om uit zichzelf door de hogere hulp de genezing te kunnen beleven. Daarom wees hij elke dank voor hem persoonlijk af: "Dankt u niet mij, maar God, Hij heeft het gedaan." {17} Nooit beloofde hij genezing, nooit raadde hij af een arts te bezoeken, integendeel, hij riep ertoe op vertrouwen in de artsen te hebben. Steeds weer verzocht hij om een medisch na-onderzoek. En betaling wees hij bruusk af, genezing was en is een geschenk van God, dat een mens nooit mag eisen, maar nog veel minder kan betalen: "Niets eisen, maar verkrijgen." {18} Hier is nog een andere basiswet van genezing langs geestelijke weg te zien: Een vragende, deemoedige, gelovige innerlijke instelling schept de voorwaarde voor het in werking zetten van de genezing, elke eis snijdt de onzichtbare verbinding met de hogere kracht af. Een 35-jarige moeder van 5 kinderen kreeg een reumatische aandoening met, volgens het rapport van de behandelende internist, "ernstig klinisch verloop". {19} Gewrichtspijn, gewrichtszwellingen, reumaknobbels en beginnende deformatie van de gewrichten van de vingers leidden, ondanks antireumatherapie, tot steeds grotere beperkingen. Haar schoonmoeder en haar echtgenoot moesten in huis steeds meer werkzaamheden van haar overnemen. Na het in contact komen met de leer van Bruno Groening, kwam het door het regelmatig opnemen van de genezende kracht tot een erger worden van de pijn en ontstekingsachtige zwellingen van de betreffende gewrichten. Dit aanvankelijke erger worden liep al snel terug en sindsdien zijn er geen klachten meer voorgekomen. Indrukwekkend is het dat in de tijd van de nacontrole van bijna 6 jaar, geen terugval is opgetreden. Medisch gezien van groot belang is ook het feit, dat de genezing niet alleen aan het lichaam zichtbaar is, maar zich ook in de laboratoriumcontroles weerspiegelt (CRP, reumafactor, BSG). {20} Ferdinand D. leed sinds zijn 16e jaar aan voortdurende maagpijn door ontstekingen van het maagslijmvlies, met steeds terugkerende zweren aan maag en twaalfvingerigedarm. {21} Daarbij is een erfelijke belasting te zien: zijn vader, twee broers en alle ooms hadden dezelfde ernstige aandoening. Eén van hen is eraan overleden, bij een ander werd 2/3 van de maag operatief verwijderd en twee kregen een maagperforatie. Na 28 jaar chronische pijn kwam hij in 1988 bij de Bruno Groening-Vriendenkring. Tijdens het opnemen van de heilstroom constateerde hij tot zijn grote verbazing een verandering van de pijn. De pijn was nog aanwezig, maar was erger en kwam alleen met tussenpozen, terwijl het eerst een voortdurende pijn was. Enige tijd later werd hij op een morgen met bijzonder veel pijn wakker. Een poos later voelde hij een sterk kriebelen, dat als een wonderbaarlijk aangenaam gevoel zijn lichaam doorstroomde. Het was alsof hij onder een douche stond. Daarna was alle pijn verdwenen en tot op heden, dat wil zeggen: sinds 8 jaar heeft hij geen pijn meer gehad. Mensen die genezen zijn, berichtten mij steeds weer over het opnemen van de heilstroom, gepaard gaande met het erger worden of veranderen van hun klachten, het krijgen van pijn of heftige reacties, zoals braken, diarree, koorts enzovoort, waarna meestal na een langere of kortere tijd de genezing volgt. Bruno Groening noemde deze reacties die door de binnenstromende heilstroom veroorzaakt werden: "regelingen". Daarin kan men ook de uiterlijke kenmerken herkennen van een omschakelingsproces of een "herregulering" van verstoorde lichamelijke of psychische functies. Groening: "De regelingspijn moet er zijn. Vaak zijn sommige mensen bang, als de regelingspijn begint, dat er een terugval begonnen is.[...] Sommigen wisten dit weer uit te buiten en zeiden: ‚In plaats van gezond maakt hij de mensen ziek.‘[...] Daarom maak ik u erop attent, als de regelingspijn komt, ze te verdragen. Er gebeurt niets ergs, maar alleen maar dat de mens gezond wordt." {22} Het optreden van zulke reacties is, in tegenstelling tot de gewoonte van de meeste mensen om zulke lichaamsreacties te onderdrukken, een goed teken. De genezingzoekende spreekt de genezende kracht aan, het reinigingsproces in zijn lichaam is begonnen. Daarbij treden regelingen echter beslist niet altijd op. Menige genezing komt tot stand, zonder ook maar iets van regelingen, of er komt niet zo‘n duidelijke verandering in de voorafgaande klachten/symptomen. Enkele genezers berichtten mij op dezelfde manier, onafhankelijk van de kennis van Bruno Groening, over soortgelijke verschijn-selen. De homeopathie kent ook een "beginverergering" die vaak aan de genezing voorafgaat. Medisch gezien is juist het verschijnsel van de regelingen heel interessant. Hierin laat zich toch een herkenbare wetmatigheid in het werken van de genezende kracht zien, die verder onderzoek zinvol maakt. Daarbij treden de reacties door het opnemen van de heilstroom vaak met verbazingwekkende precisie juist in het orgaan op dat aangedaan was. Anna K., wiens genezingsbericht van een linkszijdige verlamming na hersenbloeding verder hieraan voorafgaand beschreven is, vertelde mij na haar genezing dat zij na het opnemen van de heilstroom aan de rechterkant van haar hoofd pijn had gevoeld. Korte tijd daarna begon de genezing. Op medisch gebied is zij een leek en weet ze niet dat de motorische zenuwbanen van de grote hersenen zich in het achterhoofd in de piramidebaankruising kruisen. Zo is het verantwoordelijke letsel bij een linkszijdige verlamming in de rechterhemisfeer (= rechterhersenhelft) te zoeken. Grete Häusler (zie ook verder hierboven) berichtte mij over plotseling opkomende hevige hoofdpijn en pijn in de leverstreek en de alvleesklier. Anatomisch gezien passen deze reacties ook precies bij de aanwezige aandoeningen (chronische voorhoofdsholte-ontstekingen, beschadigde lever na hepatitis, steeds terugkerend te laag bloedsuikergehalte). Zo ook bij de genezing van de heer S. uit Rusland. Hij herinnerde zich dat hij steeds tijdens het opnemen van de heilstroom een erg sterke druk op zijn hoofd voelde. Na het begin van de genezing traden deze reacties bij het opnemen van de kracht niet meer op. Ook bij de bovenomschreven genezingen van de chronische polyartritis (= reuma) en de chronische maagzweren en zweren van de twaalfvingerige darm zijn de genezingsreacties duidelijk waar te nemen. Het is hier niet de plaats om de samenhangen uitputtend te behandelen, Toch worden, naar mijn mening, wetmatigheden van een hoger plan duidelijk. Deze wetmatigheden zouden, door er in de geneeskunde rekening mee te houden, veel mensen een lang lijden en een vroege dood kunnen besparen. Samenvattend nog dit:Aan de hand van de voor mij liggende feiten, is het bestaan van een hogere kracht dringend aan te nemen. Deze kracht vermag blijkbaar regeneratie- en genezingsprocessen op gang te brengen, die voordien onmogelijk leken. Degene die zich voor haar weet te openen en met de wetmatigheden van haar werken vertrouwd is, kan zij op wonderbaarlijke wijze tot gezondheid brengen. Ook kan een mens door een gelovig gebed haar blijkbaar aan zijn naaste of aan dieren en planten doen toekomen. Haar werken aan mens, dier en plant is door objectieve meetapparatuur te bewijzen. Haar herkomst blijft voor het wetenschappelijk onderzoek verborgen en is alleen door gevoel in het hart herkenbaar. Bronvermelding:
|